Intensywna hodowla ryb w wodach słodkich

Wróć do Hodowli ryb

Hodowla ryb słodkowodnych w systemie intensywnym wykorzystuje zazwyczaj kilka betonowych basenów prostokątnych, o różnych rozmiarach i głębokościach, które odpowiadają potrzebom różnych stadiów rozwoju ryb. Stawy te zasilane są w wodę za pomocą kanału, który przechwytuje wodę w górze rzeki i odprowadza ją z powrotem w jej dolnym biegu, po przepuszczeniu jej przez wszystkie zbiorniki. Jest to system określany nazwą techniki ciągłego przepływu.

Już pod koniec XIX wieku pstrąg tęczowy, jako pierwszy odczuł niekorzystny wpływ postępów europejskiej hodowli ryb. Okazało się mianowicie, że ten amerykański gatunek jest lepiej przystosowany do akwakultury niż jego kuzyni europejscy: ryby są bardziej wytrzymałe, szybciej rosną i lepiej znoszą duże zagęszczenie w hodowli. Jednak do połowy XX wieku akwakultura miała niewielką wydajność, ponieważ pasza nie była wystarczająco dobrze przystosowana do potrzeb zwierząt i składała się w głównej mierze z nieprzetworzonych odpadów rybnych. Kolejna przyczyna to zbyt duże narażenie na choroby zwierzęce (epizootie), które dziesiątkują ryby hodowane w dużym zagęszczeniu i w miejscach otwartych na negatywne oddziaływanie środowiska zewnętrznego. Jednakże postępy XX wieku doprowadziły do poprawy sytuacji.

Naukowcy odkryli, że każdy gatunek potrzebuje nie tylko szczególnej diety, ale także innego rodzaju pożywienia na każdym etapie rozwoju. Wiele larw odżywia się wyłącznie żywym planktonem, który należy produkować w niewoli, z dala od bakterii i wirusów. W przypadku hodowli osobników młodocianych i dorosłych opracowanie suchych granulatów paszowych stanowiło znaczący przełom. Należało jednak ustalić dla każdego gatunku odpowiednie dozowanie białek zwierzęcych i roślinnych, tłuszczów, soli mineralnych, witamin i innych dodatków, jak również kształt granulek i częstotliwość karmienia. Jeśli chodzi o zdrowie ryb, odkrycie nowych leków, szczepionek i działań profilaktycznych pozwoliło stawić czoło chorobom.

Te postępy sprawiły, że już w latach 60-tych, na skalę komercyjną rozwinęła się hodowla pstrąga tęczowego, najpierw w Danii, a następnie w całej Europie. Obecnie europejska hodowla ryb jest bardzo zróżnicowana, zarówno pod względem jakości produktów jak i hodowanych gatunków. Oprócz pstrąga tęczowego, który nadal jest gatunkiem dominującym, także inne ryby słodkowodne hodowane są w systemie intensywnym: pstrąg potokowy, palia alpejska, sieja ostronosa, tilapia, sandacz, jesiotr syberyjski itd.,

Jednakże system ciągłego przepływu ustępuje obecnie miejsca systemom recyrkulacji wody. Woda pozostaje w zamkniętym obiegu i jest oczyszczana, by móc ponownie trafić do basenów w ramach recyrkulacji, co wymaga skomplikowanych instalacji hydraulicznych. Jedną z zalet tego systemu jest jego izolacja od środowiska zewnętrznego, co pozwala kontrolować wszystkie parametry wody: temperaturę, kwasowość, zasolenie, proces dezynfekcji itp. Co więcej, można dzięki temu przetwarzać odpady organiczne przed usunięciem ich do środowiska naturalnego. Wadą tego systemu, oprócz wysokich nakładów inwestycyjnych, jest duże zużycie energii oraz zależność od złożonej technologii.

Recyrkulacja nie jest innowacyjną metodą wynalezioną niedawno. Akwaria i wylęgarnie stosowały ją już od wielu lat. Od początku lat 80. zaczęła trafiać do tuczarni i przeżywa obecnie okres względnego sukcesu, między innymi w państwach o skrajnym klimacie, ponieważ pozwala kontrolować temperaturę wody w lecie i w zimie. W hodowli słodkowodnej system ten jest stosowany głównie do hodowli pstrąga tęczowego, zębacza oraz węgorza europejskiego. Można go jednak wykorzystywać dla wszystkich gatunków, także morskich, takich jak skarp.


Źródło:
http://ec.europa.eu/fisheries/cfp/aquaculture/ Wróć do Hodowli ryb